Archive for the ‘Bóle skóry’ Category

Atopowe zapalenie skóry

Objawy. Podstawowymi objawami tej choroby skóry jest egzema, której towarzyszy często tak silne swędzenie, że pacjenci chcą się za­drapać „na śmierć”. Skutkiem drapania mogą być ciężkie uszko­dzenia skóry oraz infekcje. Choroba występuje w rzutach i charak­terystyczne cechy dla jej obrazu to zaczerwienienia i węzełki. U dzieci objawy te występują najczęściej na policzkach, twarzy i skórze głowy, u dorosłych natomiast na twarzy, karku, łokciach i przegubach kolanowych.

Przyczyny. Właściwa przyczyna tego schorzenia nie jest znana. Najprawdopodobniej nie bez znaczenia jest nadwrażliwość. Cho­robę wywołują czasem: stres psychiczny, choroby zakaźne, szcze­pionka, nieprawidłowe odżywianie, jak również negatywne wpływy środowiska naturalnego i alergeny (pyłki, sierść zwierząt).

Jak pacjentowi może pomóc lekarz? Swędzenie oraz wysypka na ciele znikają szybko po zastosowaniu maści z kortyzonem. Jed­nak zdecydowanie odradzamy stosowanie takich maści na własną rękę. Kontrola lekarska jest w tym przypadku niezbędna, bo­wiem przy atopowym zapaleniu skóry należy się liczyć z długo­trwałym leczeniem, a co za tym idzie – z długotrwałym stosowa­niem kortyzonu. Może on jednak może spowodować określone uszkodzenia skóry.

Także phytosterol (rodzaj kortyzonu pochodzenia roślinnego), stosowany w formie maści, ma działanie hamujące stany zapal­ne i swędzenie. Uporczywe swędzenie łagodzą też leki przeciwhistaminowe.

Jak pacjent może pomóc sobie sam? Chociaż nie stwierdzono z całą pewnością, czy istnieje związek między nawrotami choroby a sposo­bem odżywiania, to jednak powinniśmy prowadzić swego rodzaju „dzienniczek konsumpcyjny”. Być może uda nam się ustalić, czy i na jakie produkty spożywcze nasz organizm reaguje wysypką. Ponadto wszyscy chorzy na atopowe zapalenie skóry powinni raczej zrezygnować z trzymania w domu zwierząt. Unikajmy kontaktu skóry z substancjami chemicznymi (środkami czystości używanymi w gospodarstwie domowym). W domu, w którym mieszka chory na atopowe zapalenie skóry, nie używa się także żadnych środków do płukania.

Ubrania z wełny owczej, wielbłądziej, z tkanin sztucznych wzma­gają uczucie swędzenia. Kontakt ze skórą powinna mieć jedynie bawełna i jedwab.

Ciepło również potęguje swędzenie, dlatego chorzy na atopowe zapalenie skóry powinni kąpać się w wodzie letniej. Należy wy­bierać tylko delikatne i nieperfumowane środki do zmywania twarzy.

Aby mieć kontrolę nad stresem i obciążeniami psychicznymi, godne polecenia jest opanowanie technik relaksacyjnych.

Pokrzywka

Objawy. Bardzo mocno swędzące, czerwone zgrubienia na ca­łym ciele. Widoczne są tylko przez kilka godzin, a następnie zni­kają. Po krótkim jednak czasie mogą się pojawić podobne wy­pryski skórne i te utrzymują się czasem całymi tygodniami, wręcz miesiącami. Niekiedy wypryskom towarzyszy niewielka gorączka, nudności i wymioty.

Przyczyny. Przyczyną pokrzywki jest w większości przypadków alergia, często na określone składniki pokarmowe (warto pro­wadzić dzienniczek potraw!). U niektórych pacjentów pokrzyw­kę może wywoływać jednak zimno. W ostatnich latach obserwuje się wzmagającą się nadwrażliwość na histaminę. I tak pokrzywkę może wywołać histamina znajdująca się w serze lub winie. W około połowie przypadków wszystkich zachorowań nie uda­je się jednak jednoznacznie określić przyczyny. Często niebaga­telną rolę odgrywa psychika pacjenta. Ponadto w grę może wchodzić podrażnienie skóry przez substancje chemiczne.

Jak pacjentowi może pomóc lekarz? Krótkotrwały, ostry prze­bieg pokrzywki leczy się zwykle lekami przeciwhistaminowymi. W ciężkich przypadkach pomagają preparaty kortyzonowe. Ze­wnętrznie stosuje się płyny (roztwory) chłodzące skórę.

Jak pacjent może pomóc sobie sam? Unikamy pokarmów wy­wołujących pokrzywkę. Prowadzimy dzienniczek pokarmowy! Swędzenia skóry łagodzą okłady na przykład z rumianku. Jeżeli pokrzywka ma podłoże psychiczne, wtedy ćwiczenia relaksacyj­ne pomagają odnaleźć spokój i równowagę psychiczną.

Czyraki

Objawy. Czyrak reaguje bólem na ucisk, często boli niezależnie od ucisku. Towarzyszyć mu może gorączka.

Przyczyny. W wyniku infekcji bakteryjnej – zwykle wieloma różnymi zarazkami – dochodzi do głębokich, ropnych stanów zapalnych mieszków włosowych, w których umieszczona jest cebulka włosowa. Ponieważ na całym naszym ciele znajdują się delikatne włoski, dlatego czyraki mogą pojawić się praktycznie wszędzie.

Jak pacjentowi może pomóc lekarz? Przy małych czyrakach moż­na przyspieszyć ich dojrzewanie, stosując metody skutkujące rozszerzeniem naczyń (ciepło, maści, naświetlania). W czyraku robi się następnie małe nacięcie, które pozwala ropie spłynąć. W wyniku tego zabiegu czyrak zaczyna się goić. Jeżeli zabiegu nie można przeprowadzić, wtedy podaje się antybiotyk. Podsta­wowym niebezpieczeństwem, które może grozić pacjentowi w związku z powstaniem czyraka, jest przedostanie się bakterii do krwi (zakażenie krwi). Dlatego z czyrakiem należy zgłosić się do lekarza.

Jak pacjent może pomóc sobie sam? Czyraków na górnej wardze lub na nosie nie ruszamy. Mogłoby to nawet zagrażać życiu, gdy­by bakterie dostały się poprzez określoną żyłę bezpośrednio do czaszki.

Czyraki znajdujące się w innych miejscach ciała zwalczamy za pomocą rumianku lub okładami z kozłka lekarskiego.

Opryszczka

Objawy. Opryszczka (tak zwane „zimno”) składa się z grupki małych pęcherzyków, które pojawiają się po kilka i mogą wywo­ływać uczucie pieczenia, ściągania, swędzenia oraz bólu. Czę­sto nabrzmiewają także węzły limfatyczne znajdujące się w oko­licy wystąpienia opryszczki. One też mogą powodować ból. Opryszczka występuje zwykle w okolicach warg lub w okolicach narządów płciowych.

Przyczyny. Jest wywoływana przez wirusy zwane herpes. Do pierwszej infekcji dochodzi już w dzieciństwie. Wirus wędruje później do komórek nerwowych i przebywa tam do następnego wykwitu opryszczki. Powoduje go zwykle osłabienie sił obron­nych organizmu. Kiedy układ odpornościowy zajęty jest czymś innym (choroba, gorączka, stres itp.), wtedy wirus może się zak­tywizować bez przeszkód. Po kolejnym wykwicie opryszczki wi­rus znowu się wycofuje. Kto raz się nim zaraził, ma go zazwyczaj przez całe życie.

Jak pacjentowi może pomóc lekarz? Maści z substancją czynną aciclovir zapobiegają wykwitowi opryszczki (czego zapowiedzią bywa napięcie skóry). Aciclovir hamuje namnażanie się wirusa i jego przerzucanie na inne komórki.

Jeżeli jednak pęcherzyki zdążyły się już pojawić, wtedy nie po­może już nic poza maścią wysuszającą.

Jak pacjent może pomóc sobie sam? Wykwitowi opryszczki naj­skuteczniej przeszkadza wszystko to, co pomaga wzmocnić siły obronne naszego organizmu: regularny i zdrowy tryb życia, do­stateczna ilość snu, wyważone i bogate w witaminy odżywianie, równowaga psychiczna (trening relaksacyjny!), a także ruch na świeżym powietrzu.